Şiir, duyguların, düşüncelerin ve imgelerin ahenkli bir şekilde bir araya geldiği büyülü bir dünyadır. Bu dünyanın inşasında kullanılan temel yapı taşlarından biri de nazım birimleridir. Nazım birimleri, şiirin anlam ve biçim örgüsünü oluşturan, dizelerin bir araya gelerek meydana getirdiği anlamlı bütünlerdir.
Şiirin en küçük yapı taşı olan dize, genellikle bir satırda ifade edilen, belirli bir ölçü ve uyak düzenine sahip olabilen söz dizisidir. Dizeler, şiirin ritmini ve akışını belirler.
İki dizeden oluşan nazım birimidir. Özellikle Divan edebiyatında sıklıkla kullanılmıştır. Beyitler, genellikle kendi içinde anlam bütünlüğüne sahiptir.
İkiden fazla dizeden oluşan nazım birimidir. Bentler, dize sayılarına göre farklı isimler alabilirler. Örneğin; üç dizeden oluşan bentlere terza-rima, dört dizeden oluşanlara kıta, beş dizeden oluşanlara muhammes denir.
Dört dizeden oluşan bir bent türüdür. Genellikle ilk iki dizesi serbest, son iki dizesi uyaklıdır. Kıta, düşünsel yoğunluğu olan konuları ele almak için sıkça kullanılır.
Beş dizeden oluşan bentlere verilen isimdir. Divan edebiyatında sıklıkla kullanılmıştır.
Birden fazla bentten oluşan, her bendin sonunda değişen (terkib-i bent) veya aynı kalan (terci-i bent) bir dizeye sahip nazım şekilleridir. Bu nazım şekilleri, genellikle toplumsal eleştiri, felsefi düşünceler ve önemli olayları anlatmak için kullanılır.
Halk edebiyatında ve modern şiirde sıkça karşılaşılan, dört dizeden oluşan nazım birimidir. Dörtlükler, genellikle anlam bütünlüğüne sahiptir ve bir düşünceyi, duyguyu veya olayı ifade eder.
Nazım birimleri, şiirin yapısını anlamak ve yorumlamak için önemli bir araçtır. Şiir okurken, dizelerin, beyitlerin, bentlerin ve dörtlüklerin nasıl bir araya geldiğini ve anlamı nasıl oluşturduğunu anlamak, şiirin derinliklerine inmemizi sağlar.