Blockchain teknolojisinin temel yapı taşı bloklardır. Her blok, bir önceki bloğa kriptografik olarak bağlıdır ve bu sayede zincirleme bir yapı oluşturulur. Bir bloğun içeriği genellikle şunları içerir:
Bir blok oluşturulduktan sonra, içeriği değiştirilemez. Bu, blockchain'in güvenli ve değiştirilemez olmasının temel nedenidir.
Bloklar, kriptografik hash'ler aracılığıyla birbirine bağlanarak bir zincir oluşturur. Her blok, kendisinden önceki bloğun hash değerini içerdiği için, zincirdeki herhangi bir bloğun içeriğinin değiştirilmesi, sonraki tüm blokların hash değerlerini etkiler. Bu durum, zincirin bütünlüğünü korur.
Blockchain ağlarında, yeni blokların oluşturulması ve zincire eklenmesi için konsensüs mekanizmaları kullanılır. Bu mekanizmalar, ağdaki katılımcıların aynı konuda fikir birliğine varmasını sağlar ve böylece zincirin tutarlılığı korunur.
Proof-of-Work (PoW), en eski ve en yaygın konsensüs mekanizmalarından biridir. Bu mekanizmada, madenciler karmaşık matematiksel problemleri çözerek yeni bloklar oluşturur. Problemi ilk çözen madenci, bloğu zincire ekleme hakkını kazanır ve ödül olarak kripto para alır.
Proof-of-Stake (PoS), PoW'a alternatif olarak geliştirilen bir konsensüs mekanizmasıdır. Bu mekanizmada, blok oluşturma hakkı, ağda belirli miktarda kripto para bulunduran (stake eden) kullanıcılara verilir. Stake miktarı ne kadar yüksekse, blok oluşturma olasılığı da o kadar artar.
PoW ve PoS dışında, Delegated Proof-of-Stake (DPoS), Practical Byzantine Fault Tolerance (PBFT) gibi farklı konsensüs mekanizmaları da bulunmaktadır. Her bir mekanizma, farklı avantaj ve dezavantajlara sahiptir ve farklı kullanım senaryolarına uygun olabilir.
